Home » Most Popular Articles » အေဖ့ဆီက အိပ္မက္မ်ား(14) - ကုိကုိ(စက္မႈတကၠသုိလ္)

အေဖ့ဆီကအိပ္မက္မ်ား(၁၄)

ယခင္အပတ္မွအဆက္
အေမ့ဘဏ္က သည္လို မ်ဳိး က်ား/မ ခြဲျခားမဆက္ဆံသင့္ေၾကာင္း အေမက တြတ္ကို တစ္ႀကိမ္ ထက္မက ေျပာဖူးသည္။ သုိ႔ေသာ္ တြတ္က အေမ့မွတ္ခ်က္ကို ျငင္းပယ္ သည္။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီတုိင္းက တစ္ ခုခုကို မေက်နပ္စရာရွိႏိုင္ၾကသည္ ဟု အဘြားကျပန္ေျပာသည္။ အဘြား က ဘာတစ္ခုမွ် မေက်မနပ္မျဖစ္ပါ။ နံနက္တုိင္း နံနက္ငါးနာရီမွာ အိပ္ရာ ထသည္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္ခန္းထဲ၀တ္ ေနက် ေအာက္သုိးသိုး၀တ္႐ံုရွည္ႀကီး ႏွင့္ ကိုယ္ဟန္က်က် အ၀တ္အစား မ်ားႏွင့္ ေဒါက္ျမင့္တို႔ကိုလဲ၀တ္သည္။ မ်က္ႏွာကို တို႔ပတ္႐ိုက္သည္။ တင္ပါး တြင္ ဗိုက္ခ်ပ္ခါးစည္းသည္။ ခပ္ပါး ပါးဆံပင္တို႔ကို ေတာင့္တင္းေအာင္ လုပ္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲက႐ံုးသုိ႔ ဘယ္သူမွ မေရာက္မီ အေရာက္သြားႏုိင္ေအာင္ ေျခာက္နာရီခြဲဆိုက္သည့္ ဘတ္စ္ကား ကို စီးသည္။ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် အဘြား က အလုပ္အေပၚမာနထားလာသည္။ ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးသတင္းေနာက္ ကြယ္က ဇာတ္လမ္းမ်ားအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို ၿမိန္ေရရွက္ေရေျပာ တတ္လာသည္။
 ကြၽန္ေတာ္ နည္းနည္း အရြယ္ရလာေတာ့ အဘြားက အတြင္း စကားေတြ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာလာ သည္။ သူက ၿခံတုိင္အျဖဴေရာင္ေလး ႏွင့္ အိမ္တစ္လံုးလိုခ်င္တာေတြ၊ ၿပီး ေတာ့ ေန႔ဘက္မွာ မုန္႔ဖုတ္ရင္း၊ ဒါမွ မဟုတ္ အပ်င္းေျပဖဲကစားရင္း၊ ဒါမွ မဟုတ္ ၿမိဳ႕စာၾကည့္တုိက္ကေလးမွာ ေစတနာလုပ္အားေပးသြားလုပ္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္တာေတြ၊ အဲဒီစိတ္ကူး ေတြကို သူ ဘယ္ေတာ့မွမဖ်က္ဟု အဘြားက ေျပာသည္။ အဘြားက ေမွ်ာ္မွန္းတာေတြ၊ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ရတာေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာခဲ့ သျဖင့္ သူကအခုလိုေျပာသည္ကို ကြၽန္ ေတာ္ အံ့အားသင့္ခဲ့ရသည္။ အဘြား က သူ႔ကိုယ္သူစိတ္ကူးခဲ့သည္ႏွင့္ မတူ ျခားနားေသာ ရာဇ၀င္ကို ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သည္မွာ ဟုတ္သလား၊ မဟုတ္သလား ေသေသခ်ာခ်ာမသိ။ အိမ္အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ရသည့္ ဇနီးသည္တစ္ေယာက္၏ အလုပ္မွာ ၾကြားလံုးထုတ္စရာတစ္ခုမဟုတ္ခဲ့မွန္း ကြၽန္ေတာ္ နားလည္သေဘာ ေပါက္လာရသည္။ သူ႔အတြက္ေရာ၊ ခင္ပြန္းသည္ ဂရမ့္စ္အတြက္ေရာ ၾကြားစရာ မဟုတ္ခဲ့။ အခ်ိန္ေတြဆံုး႐ႈံးခဲ့၊ ကတိေတြေဖာက္ဖ်က္ခဲ့တာေတြပဲ အဖတ္တင္ခဲ့ သည္။ သည္အလုပ္ကိုဆက္လုပ္ခဲ့ရျခင္းမွာ သူ႔ေျမးေတြအတြက္ႏွင့္ ဘိုးဘြားဘီဘင္ ေတြ၏ ႀကံ့ႀကံ့ခိုင္စိတ္ဓာတ္တုိ႔ေၾကာင့္ဟု အဘြားက ယံုၾကည္ခဲ့သည္။
 “ကေလးေတြ ေကာင္းေကာင္းရပ္တည္ႏိုင္တဲ့အထိေပါ့ကြယ္။ အဲဒါပဲ အေရးႀကီးတယ္ေလ”ဟု တြတ္က ေျပာသည္။ အဲဒါေတြက ကြၽန္ေတာ့္အဘိုးအဘြားေတြ ဘယ္လိုေနခဲ့ထုိင္ခဲ့သလဲ ဆိုတာပဲျဖစ္ေလသည္။ သူတုိ႔က သူတို႔အိမ္ခန္းသုိ႔ ရံဖန္ရံခါ လာလည္တတ္သည့္ ဧည့္သည္ေတြကို ဆာရွီမီခ်က္ေကြၽးတုန္းပင္။ ဂရမ့္စ္က သူ႔အလုပ္႐ံုးခန္းသုိ႔ ဟာ ေ၀ယံရွပ္ႀကီး၀တ္သြားတုန္းပင္။ အဘြားကလည္း သူ႔ကို တြတ္လုိ႔ေခၚတာ သေဘာ က်တုန္းပင္။ ဟာ၀ိုင္ယီသုိ႔ သူတုိ႔ယူေဆာင္လာခဲ့သည့္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား စီးေမ်ာ ပါသြားခဲ့ရေသာ္လည္း ပံုမွန္ျဖစ္ေနသည့္ အခ်ိန္ဇယားမ်ားႏွင့္ ျဖတ္သန္းရေသာ အခ်ိန္မ်ား၊ ရာသီဥတုအေၾကာင္းမ်ားကသာ သူတို႔အတြက္ အဓိကေျဖသိမ့္စရာ ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။ ဂ်ပန္ေတြ ကြၽန္းကို ဘယ္လိုသိမ္းပိုက္ခဲ့တာေတြ၊ တ႐ုတ္ေတြက ကြၽန္း၏ စီးပြားေရးကို ဘယ္လိုအုပ္စုိးထားပံုေတြကိုသာ သူတုိ႔ ပံုမွန္ညည္းတြားတတ္ၾက သည္။ ၀ါးတားဂိတ္အမႈစစ္ေဆးေနစဥ္ကာလအတြင္း နစ္ဆင္ကို မဲေပးခဲ့ၾကသည့္ သူေတြကို အေမက ကေလာ္တုတ္ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကမ္းေျခသုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္ အတူမထြက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ညပိုင္းမွာ ဂရမ့္စ္က တီဗြီၾကည့္ေနစဥ္ တြတ္က လူသတ္ လွ်ဳိ႕၀ွက္မႈခင္းစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနတတ္သည္။ အခုေတာ့ သူတုိ႔အတြက္က ခန္းဆီးစအသစ္တစ္ခု သုိ႔မဟုတ္ ေအးခဲစက္တစ္စက္က အဓိကစိတ္လႈပ္ရွားစရာ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ အိမ္ေထာင္သက္ သက္တမ္းတစ္၀က္အတြင္းမွာရွိသင့္ေသာ စိတ္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကို သူတုိ႔ေကြ႕ေက်ာ္ခဲ့ရသလို ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ရင့္က်က္မႈ မ်ား ဆံုစည္းရာ၊ အႏွစ္သာရျပည့္၀ေသာစြမ္းအားမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးစရာမ်ားျဖစ္ေစမည့္ ၿပီးျပည့္စံုမႈမ်ား။ ကြၽန္ေတာ္ သူတုိ႔ႏွင့္ေ၀းေနေသာကာလမ်ားမွာ သူတုိ႔က သူတုိ႔ဆံုး႐ႈံးမႈ ေတြကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ရာကို ခိုင္ၿမဲတည္ေဆာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾက သည္။ ေမွ်ာ္လင့္စရာစခန္းသာတစ္ခုုခုကိုမွ် သူတုိ႔မျမင္။ ေႏြရာသီနီးကပ္လာသည္ႏွင့္အမွ် ေက်ာင္းစတက္ရန္အတြက္ ကြၽန္ ေတာ္ အနားမေနရေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သက္တူရြယ္တူ အတန္းေဖာ္မ်ားရွာေတြ႕ဖို႔အေရး အဓိကထားစိတ္ပူေနရေသာ္လည္း အဘိုးႏွင့္ အဘြားမွာမူ ပူနာဟိုးအကယ္ဒမီသုိ႔ ကြၽန္ေတာ္တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိလိုက္ျခင္းမွာ တကယ့္ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈတစ္ခုျဖစ္ေနပါသည္။ စိတ္ထဲမွာ နာက်င္စြာျဖင့္ လူေတြ ကို ေပးသိခဲ့ရသည့္ သူတုိ႔၏ မိသားစုအဆင့္အတန္းအတြက္ တက္လမ္းတစ္ခုဟု သူတုိ႔ကျမင္ေနသည္။ သာသနာျပဳမစ္ရွင္မ်ားက ၁၈၄၁ခုႏွစ္ကတည္းက စတင္တည္ ေထာင္ခဲ့ေသာ ပူနာဟိုးေက်ာင္းသည္ ေကာလိပ္အႀကိဳေက်ာင္းအျဖစ္ ႀကီးထြား လာခဲ့ၿပီး ကြၽန္း၏လူ႔မလိုင္လႊာမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးရာေနရာျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို ေက်ာင္း၏ဂုဏ္သတင္းေၾကာင့္ပင္ အေမက ကြၽန္ေတာ့္ကို အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု သုိ႔ ျပန္ပို႔ဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ၀င္ခြင့္ရဖို႔က သိပ္လြယ္လွသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ေစာင့္ဆိုင္းစာရင္းက အရွည္ႀကီးရွိသည္ဟု အဘိုးအဘြားတို႔က အေမ့ကိုေျပာသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အဘိုး ၏အလုပ္ရွင္က ထိုေက်ာင္း၏ ေက်ာင္းသားေဟာင္းျဖစ္ရာ သူ႔ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားခံခဲ့ရသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ေႏြရာသီမွာ ပူနာဟိုးေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာရွိက ကြၽန္ေတာ့္အား ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လူေတြ႕စစ္ေမးသည္။ ထိုအရာရွိအမ်ဳိး သမီးသည္ သြက္လက္ဖ်တ္လတ္ၿပီး အရည္အခ်င္းျပည့္သူျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို အင္တာဗ်ဴးၿပီးေသာအခါ ဂရမ့္စ္ႏွင့္ကြၽန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း ေလ့လာ ေစသည္။ စိမ္းလန္းေသာျမက္ခင္းျပင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အရိပ္ရအပင္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ၀င္း ႀကီးက ဧကမ်ားစြာ က်ယ္၀န္းလွသည္။ အဂၤေတျဖင့္ေဆာက္ထားေသာ ေက်ာင္း ေဆာင္ေဟာင္းမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ ေခတ္မီမွန္ႏွင့္သံမဏိအေဆာက္အအံုမ်ား၊ တင္းနစ္ ကစားကြင္းမ်ား၊ ေရကူးကန္မ်ား၊ ဓာတ္ပံုစတူဒီယိုမ်ား၊ တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ေခ်ာ္လဲမလိုျဖစ္ရာ ဂရမ့္စ္က လက္ေမာင္းကိုင္ၿပီးထိန္းေပးလိုက္ရသည္။ “ေဟး...ဒါက ေက်ာင္းမွမဟုတ္တာ။ ေကာင္းကင္ဘံုႀကီးပဲကြ။ မင္းနဲ႔ အတူ အဘိုးပါ စာလိုက္သင္ဖို႔ေခၚပါလား” စေနညေနခင္းတစ္ခင္းတြင္ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ အေၾကာင္းၾကားစာတစ္ထပ္ ႀကီး ေရာက္လာသည္။ တြတ္က သူ႔ေဘးနားထားကာစူးစမ္းသည္။ “ပူနာဟိုးမိသားစု က ႀကိဳဆိုပါသည္”စာတြင္ ေရးထားသည္။ ပစၥည္းသိမ္းအံတစ္အံ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ သီးျခားရသည္။ စားေသာက္မည့္ပံုစံကိုေပးရသည္။ ၀ယ္ရမည့္ပစၥည္းစာရင္းလည္း ပါသည္။ ယင္းတို႔အထဲတြင္ ကာယပညာသင္တန္းအတြက္ ၀တ္စံု၊ ကတ္ေၾကး၊ ေပတံ၊ နံပါတ္(၂)ခဲတံမ်ား၊ ဂဏန္းေပါင္းစက္(၀ယ္ခ်င္၀ယ္မ၀ယ္ခ်င္ေန)။ ဂရမ့္စ္က ေတာ့ တစ္ညေနလံုး ေက်ာင္းကတ္တေလာက္ႀကီးကိုဖတ္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္သြားသည္။ စာအုပ္ကအထူႀကီးျဖစ္သည္။ ေနာက္ခုနစ္ႏွစ္အတြက္ ေကာလိပ္အႀကိဳသင္တန္း မ်ား ေဖာ္ျပထားသည့္ ကြၽန္ေတာ့္ေမွ်ာ္လင့္တက္လမ္းမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည္။ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းျပင္ပလႈပ္ရွားမႈမ်ားပါသည္။ တစ္ခုစီဖတ္တိုင္း ဂရမ့္စ္တစ္ေယာက္ ပိုလႈပ္ရွားတက္ၾကြလာသည္။ ထိုင္ရာမွ ခဏခဏထသည္။ သူ႔ေခါင္းက တြတ္စာဖတ္ ေနေသာ အခန္းသုိ႔ ဦးတည္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ အလြန္အံ့အားသင့္ေသာအသံ ႀကီးျဖင့္ “မယ္ဒလင္းေရ...။ ၾကည့္စမ္းပါဦးကြ”။ ေက်ာင္းစတက္ရသည့္ေန႔မွာ ဂရမ့္စ္က စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ ေက်ာင္း ေစာေစာအေရာက္သြားဖို႔ ေလာသည္။ ငါးတန္းႏွင့္ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသားမ်ား စာသင္ရမည့္ ရဲတိုက္ခန္းမႀကီးက ဖြင့္ေတာင္မဖြင့္ေသး။ ကေလးေတြက ေလးငါး ေျခာက္ေယာက္သာရွိေသးသည္။ သူတုိ႔က ေႏြရာသီသတင္းေတြကိုနားေထာင္ရင္း အလုပ္႐ႈပ္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္ လည္ပင္းမွာ သြားအလွျပင္ ႀကိဳးေခ်ာင္းေတြခ်ည္ထားေသာ တ႐ုတ္ေက်ာင္းသားကေလးေဘး ၀င္ထိုင္လုိက္ သည္။ “ဟိုင္းဍ ဒါက ဘာရီတဲ့။ အဘက ဘာရီ႕အဘိုးေနာ္ မွတ္ထား” ဂရမ့္စ္က ထိုေက်ာင္းသားေလးကို စေျပာလိုက္သည္။ “အဘကို ဂရမ့္စ္လို႔ေခၚေနာ္”။ သူက တ႐ုတ္ကေလးကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္သည္။ “ဘာရီကအသစ္”။ “ကြၽန္ေတာ္လဲလူသစ္ပါ”ဟု ဖရက္ဒရစ္ဟုေခၚေသာ ထိုေက်ာင္းသား ေလးက ျပန္ေျပာသည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က စကားတေျပာေျပာျဖစ္သြားၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ထုိင္ေနရသည္။ ထို႔ေနာက္ တံခါးမႀကီးပြင့္လာ ရာ ေလွကားမွတစ္ဆင့္ စာသင္ခန္းထဲ၀င္ရသည္။ အခန္းတံခါး၀မွာ ဂရမ့္စ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ေက်ာကိုပုတ္သည္။ “ဘာတစ္ခုမွမလုပ္နဲ႔။ အဘိုးလုပ္ေပးမယ္”ဟု ရယ္က်ဲက်ဲေျပာသည္။ “မင္းအဘိုးကရယ္ရတယ္”ဟု ဖရက္ဒရစ္က ဂရမ့္စ္တစ္ေယာက္ အတန္း ပိုင္ဆရာမ မစ္ဟက္ဖ္တီထံ သူ႔ကုိယ္သူသြားၿပီး မိတ္ဆက္ေနခ်ိန္မွာ ေျပာသည္။ “ေအးကြ၊ သူက အဲသလိုပဲ” ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အျခားကေလး ေလးေယာက္ႏွင့္အတူ စားပြဲ တစ္၀ိုင္းမွာထုိင္ရသည္။ အဲသည္ေနာက္ တက္တက္ၾကြၾကြႏွင့္ သက္လတ္အရြယ္ ဆံပင္အညိဳေရာင္ခပ္တုိတိုႏွင့္ မစ္ဟက္ဖ္တီက နာမည္ေတြေအာ္ကာ ေက်ာင္းေခၚ ခ်ိန္ စသည္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္နာမည္အျပည့္အစံုေခၚလုိက္ခ်ိန္မွာ အတန္းထဲမွ ခပ္အုပ္အုပ္ရယ္သံၾကားလုိက္ရသည္။ ဖရက္ဒရစ္က ကြၽန္ေတာ့္နားတိုးလာကာ”မင္း နာမည္က ဘာရီလို႔ ငါထင္တယ္ဟုတ္လား”ဟုေမးသည္။ “မင္းကို ဆရာမတို႔က ဘာရီလို႔ေခၚတာကို ပိုသေဘာက်တယ္မဟုတ္ လား။ ဘားရတ္ဆိုတာ လွလိုက္တဲ့နာမည္ပါ။ မင္းအဘိုးက ဆရာမကိုေျပာတယ္။ မင္းအေဖက ကင္ညာကဆုိ။ ဆရာမလဲ ကင္ညာမွာေနခဲ့ဖူးတယ္။ မင္းအသက္ အရြယ္ေလာက္ ကေလးေတြကိုစာသင္ေပးရတာေလ။ တကယ့္ကို ထည္၀ါခံ့ညား တဲ့ ႏိုင္ငံပါပဲကြယ္။ မင္းအေဖက ဘယ္အမ်ဳိးႏြယ္ကလဲဆိုတာ မင္းသိလား” ဆရာမ က ေမးသည္။ ဆရာမစကားသံေၾကာင့္ တခစ္ခစ္ရယ္ေမာသံေတြ ထပ္ၾကားလာရျပန္ သည္။ ကြၽန္ေတာ္တစ္ခဏသာမွ် ဆြံ႕အသြားမိသည္။ “လူယို”ကြၽန္ေတာ္က ျပန္ ေျဖလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္မွ နီညိဳေရာင္ဆံပင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားေလးက ကြၽန္ေတာ့္စကားကို ေမ်ာက္တစ္ေကာင္အသံလို အသံေသးအသံေၾကာင္ျဖင့္ လိုက္ ရြတ္သည္။ တစ္တန္းလံုးထိန္းမရေတာ့။ ဆရာမက ခပ္မာမာသတိေပးမွ ၿငိမ္သက္ သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနာက္ေက်ာင္းသားတစ္ဦးနာမည္ဆက္ေခၚရသည္။ #4153;ေနသည္။ အေမ စိတ္ေအးလက္ေအးျဖစ္သြားရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္က ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အကုန္အစင္ျပန္ေျပာျပလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးတို႔ ကားႀကံဳစီးကာ သူ႔ မိသားစုယာခင္းကို သြားၾကသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ မုိးက စရြာေနၿပီ။ ယာခင္းကလည္း ရႊံ႕ေျမေတြၿပိဳက်ေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္စရာေကာင္း လွသည့္ ေနရာ။ ယာခင္းနယ္နိမိတ္ကိုလည္း သံစူးႀကိဳးေတြႏွင့္ ကာထား ေသးသည္။ အဲသည္ေနာက္ . . .

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)


ကုိကုိ(စက္မႈတကၠသုိလ္)

Source: Flower News Category: Most Popular Articles Action:  Printable Version  |  Mail This  |    Add favorite

Local news
World & Asia
Entertainment
Life Style

About Yangon Media · Contact Us • Privacy · Advertisement with us · Help · Site Map
Copyright © Yangon Media 2007

yangonmedia.com

 Total Hit