Home » Most Popular Articles » အေဖ့ဆီကအိပ္မက္မ်ား ၂၁

အေဖ့ဆီကအိပ္မက္မ်ား ၂၁
ကုိကုိ (စက္မႈတကၠသုိလ္)

 ယခင္အပတ္မွအဆက္

   အဲဒီေနရာမွာ ေရးအပါအ၀င္ကြၽန္းေပၚသို႔ တဖြဲဖြဲေရာက္လာသည့္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အသက္မတိမ္း မယိမ္း လူမည္းသူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ေတြ႕ရသည္။ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ သူတုိ႔၏ စိတ္႐ႈပ္ေထြးမႈႏွင့္ ေဒါသေတြက ကြၽန္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ကို ထုဆစ္ရာတြင္ အေထာက္ အကူျပဳပါသည္။
  “ဒါကအျဖဴေကာင္ေတြ မင္းတုိ႔ကိုဘယ္လို ျပဳမူမယ္ဆိုတာပဲကြ” ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ခ်ည္းသာရွိသည့္အခါ တြင္ သူတုိ႔ထဲမွတစ္ေယာက္က ယခုလိုေျပာတတ္သည္။ လူတုိင္းက တခစ္ခစ္ ရယ္ေမာရင္း ေခါင္းခါၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္အေတြးေတြက မထီေလးစားအလုပ္ခံခဲ့ ရေသာ အတိတ္စာမ်က္ႏွာေတြဆီ ေရာက္သြားသည္။ ခုနစ္တန္းႏွစ္မွာျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကပၸလီဟုေခၚ တတ္ေသာ ေယာက်္ားေလးတစ္ဦးကို ႏွာေခါင္းမွာ ေသြး ခ်င္းခ်င္းနီသြားေအာင္ ကြၽန္ေတာ္လုပ္လုိက္သည့္အခါ အံ့အားတသင့္ မ်က္ရည္၀ဲၿပီး မင္းဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုလုပ္ တာလဲဟု ျပန္ေျပာခဲ့တာကို သတိရသည္။
   ကစားပြဲတစ္ခုအတြင္း ေၾကာ္ျငာသင္ပုန္းတြင္ ခ်ိတ္တြဲထားေသာ ပြဲစဥ္ဇယားကို ကြၽန္ေတာ္သြားမကိုင္မိဖုိ႔ႏွင့္ ကိုင္မိပါက ကြၽန္ေတာ့္အသားေရာင္ေတြစြန္းထင္း ေပက်ံသြားမည္ဟုေျပာခဲ့သည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါး၊ မ်က္ႏွာ နီနီႏွင့္ တင္းနစ္ခ်န္ပီယံတစ္ဦးရွိခဲ့သည္။ သူ႔ကို ကြၽန္ ေတာ္က တိုင္ေျပာမည္ဟု ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္သည့္အခါ “ဒီေလာက္ကေလးေနာက္တာကို မခံႏိုင္ဘူးလား”ဟု ျပန္ေျပာဖူးသည္။ အဘိုးအဘြားတုိ႔ တိုက္တြင္ေနေသာ အသက္ႀကီးႀကီးမိန္းမတစ္ဦးက ဓာတ္ေလွကားအတြင္း သူ႔ေနာက္က ကြၽန္ေတာ္ပါလာေသာအခါ စိတ္အေႏွာင့္ အယွက္ ျဖစ္ေလသည္။ ဓာတ္ေလွကားအတြင္းမွ ခ်က္ ခ်င္းေျပးထြက္ကာ သူ႔ေနာက္ ကြၽန္ေတာ္လုိက္လာသည္ ဆိုကာ မန္ေနဂ်ာအား သြားတုိင္သည္။ မန္ေနဂ်ာက သည္တိုက္ခန္းမွာ ကြၽန္ေတာ္လည္းေနပါသည္ဟု ျပန္ေျပာသည့္အခါ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ေတာင္းပန္ဖို႔ျငင္း ဆန္ခဲ့ဖူးသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အသင္းတြင္ လက္ေထာက္ နည္းျပတစ္ဦးရွိသည္။ သူက ငယ္ရြယ္သန္မာၿပီး နယူးေယာက္ကလာသူျဖစ္သည္။ သူက ကစားပြဲမွာ စကား မ်ားလွေသာ လူမည္းကစားသမားအခ်ဳိ႕ကို ေခၚထားသည္။ ၿပီးေတာ့ ထုိလူမည္းတစ္သိုက္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အ႐ံႈးမေပးသင့္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အျခားသံုးဦးၾကား ေလာက္ေအာင္ ေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ပါးစပ္ပိတ္ထားဖုိ႔ သူ႔ကို မထင္မွတ္ဘဲ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ ကြၽန္ေတာ္ပင္ အံ့ၾသမိရေအာင္ ျပန္ေျပာမိဖူးသည္။
      အဲဒါေတြက အျဖဴေတြ ဘာေတြ ဘယ္လို ဆက္ဆံသည္ ဆို႐ံုမွ်ျဖစ္သည္။ အဲသည္ေနရာမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြ ပါ၀င္ပတ္သက္ျခင္းမရွိပါ။ အျဖဴေတြက ပထမအဆင့္မွာပင္ သူတို႔ကိုယ္သူတုိ႔ ႐ိုင္းစိုင္း မွန္းမသိၾကလွ်င္ သူတုိ႔၏ အထင္အျမင္ေသးျခင္းက သင္ ႏွင့္ ထိုက္တန္သည္။
    လူျဖဴေတြ။ အဲသည္ေ၀ါဟာရက ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲမွာ စစခ်င္း သိပ္အဆင္မေျပလွပါ။ လူမ်ဳိးျခားတစ္ဦးက မတူသည့္ဘာသာစကားကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ေျပာေနရသလို ခံစားရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ လူျဖဴေတြက သည္လုိကြာ၊ ဟိုလိုကြာ စသည္ျဖင့္ ေရးကို ကြၽန္ေတာ္ ေျပာေနမိတတ္သည္။ ထုိသို႔ေျပာေနရင္းႏွင့္ အေမ့အၿပံဳးကို ကြၽန္ေတာ္က ျဗဳန္းစားႀကီး ေျပးသတိရသြားသည္။ ထုိအခါ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာေနေသာစကားေတြက ခြတီး ခြက်ႏိုင္သြားသည္။ သို႔မဟုတ္ ညစာအၿပီးမွာ အဘိုး ဂရမ့္စ္ကို ကြၽန္ေတာ္က ပန္းကန္ေတြ ကူအေျခာက္ခံေပးတာ၊ တြတ္က သူအိပ္ေတာ့မည္ဟု လာေျပာတာတို႔က ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းထဲသို႔ နီယြန္းမီလို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လင္းလက္ ေရာက္လာသည့္အခါ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလက္စစကားေတြက လွ်ဳိ႕၀ွက္ရမည့္အရာလို တိတ္ဆိတ္သြားတတ္သည္။
      ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တစ္ဦးတည္းရွိေန သည့္အခါမ်ဳိးတြင္ သည္လို႐ႈပ္ေထြးေနသည့္ အေတြးေတြကို ကြၽန္ေတာ္က ျဖည္ၾကည့္ေနမိျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မယံုၾကည္သည့္အုပ္စုထဲတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာအျဖဴ ေတြကို ခ်န္လွပ္ထားႏိုင္သည္မွာ ထင္ရွားလာသည္။ ေရးက အဘိုးႏွင့္အဘြားတုိ႔ ဘယ္လိုမိုက္သည့္အေၾကာင္း ေျပာဖူးသည္။ အျဖဴဆိုေသာစကားက သူ႔အတြက္ ေရွာ ေရွာ႐ွဴ႐ွဴႏိုင္လွသည္။
     ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာလုပ္ေနမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘဲ၊ ေပးဆပ္စရာရွိမည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘဲ အျဖဴေတြေရွ႕ အျဖဴေတြအေၾကာင္း မေျပာၾကဖို႔ ေရးက ကြၽန္ေတာ့္ကို အာမခံသည္။
       သို႔ေသာ္ အဲဒါကေရာမွန္ပါရဲ႕လား။ ေပးဆပ္ စရာေတြကေရာ ရွိေနသလား။ ယင္းက အင္မတန္မွ႐ႈပ္ ေထြးေသာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္ၿပီး ေရးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ သေဘာတူမွ်မႈမရၾကပါ။ ေရးက ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္လမ္းမႀကီးမ်ားေပၚတြင္ ေတြ႕ခဲ့ရေသာ ဆံညိဳမေလးမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျပသည္ကို ကြၽန္ေတာ္က နားေထာင္ခဲ့ရတာေတြရွိခဲ့သလို လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားမႈမ်ားေၾကာင့္ အနာတရျဖစ္က်န္ခဲ့ရသည့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ဆရာမ်ားအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပသည္ကိုလည္း သူနားေထာင္ခဲ့ဖူးသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ခပ္တည္တည္မ်က္ႏွာထားႏွင့္ က်ိန္ေျပာေသာအခါ ေရး က ကြၽန္ေတာ့္ကို မ်က္စိျပန္မွိတ္ျပကာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆက္ၿပီး ေျပာခြင့္ေပးသည္။ အျဖဴေတြအေပၚထားေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ အမ်က္ေဒါသသည္ အေၾကာင္းအရာ မလိုပါ။ အတည္ျပဳခ်က္လည္းမလိုဘဲ သူက ကြၽန္ေတာ့္ ကို ေျပာျပေနဟန္ရွိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔စိတ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္လိုက္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရပ္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။
  တစ္ခါတစ္ရံမွာ သူ႔ပြဲအၿပီး ကြၽန္ေတာ္က သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကိုေမးတတ္သည္။ သူ႔႐ိုးသားမႈကိုမဟုတ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဂ်င္မ္ခ႐ိုးေတာင္မွာေန ၾကသူေတြမဟုတ္သည္ကိုလည္း သူ႔ကို သတိေပးရတတ္ ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ဟာလမ္ သို႔မဟုတ္ ဘရြန္း က ႏွလံုးသားကင္းမဲ့လွသည့္ အုိးအိမ္စီမံကိန္းေတြကို လႊဲအပ္ခံရသူေတြမဟုတ္ဘဲ ဟာ၀ိုင္ယီမွာေနၾကသူေတြ သာျဖစ္သည္ကို ကြၽန္ေတာ္က ေျပာျပရသည္။ ကြၽန္ ေတာ္တို႔သည္ ကိုယ့္အတြက္ ေပ်ာ္စရာေတြကို ေပ်ာ္ၾကသည္။ ကိုယ္ႏွစ္သက္သည့္ေနရာမွာ စားၾကသည္။ ျမင္ေတြ႕ေနက် ဘတ္စ္ကားေရွ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထုိင္ၾကသည္။
     ဂ်က္ဖ္ႏွင့္စေကာ့လို ကြၽန္ေတာ္တို႔၏လူျဖဴ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဆက္ဆံသည့္အခါ သူတို႔လူျဖဴအခ်င္းခ်င္း ဆက္ဆံပံုႏွင့္ မျခားၾကပါလား။ သူတို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုခ်စ္ခင္ၾကပါလား။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း သူတို႔ကိုျပန္ခ်စ္ခင္ၾကပါလား။ အမေလး။ သူတို႔ အထဲက တစ္၀က္ေလာက္က သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေဒါက္တာေဂ်လို လူမည္းေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ေနၾကေသးသည္။ အင္း-တကယ္ပါ။ အဲဒါကို ေရးကလည္း ၀န္ခံသည္။
   အကယ္၍သာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ နယူးေယာက္ သို႔မဟုတ္ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္မွာေနဖူးခဲ့ပါက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကစားေနခဲ့ၾကသည့္ ေလာင္းေၾကးျမင့္ကစားပြဲမ်ား၏ ဥပေဒသတို႔ကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ နားလည္သေဘာေပါက္ ႏိုင္ခဲ့ေကာင္း ႏိုင္ခဲ့ေပမည္။ ကြၽန္ေတာ္၏ အျဖဴႏွင့္အမည္း ကမၻာႏွစ္ခုအၾကား ေနတတ္ထုိင္တတ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ သင္ယူခဲ့ရသည္။ တစ္ခုခ်င္းစီမွာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္စကား၊ ကိုယ္ပိုင္အေလ့အထႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ အနက္အဓိပၸာယ္ေတြ ရွိေနသည္ကို ကြၽန္ေတာ္နားလည္လာခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ သေဘာေပါက္လာသည္ ႏွင့္အတူ အဲသည္ ကမၻာႀကီးႏွစ္ခုကလည္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေပါင္းစည္းလာႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခုခုလို ေနေသးသလိုေတာ့ ခံစားေနရဆဲ ျဖစ္သည္။ အျဖဴမေလးတစ္ဦး ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ စကားေျပာဆိုရင္းတန္းလန္းႏွင့္ သူက စတိဗ္၀န္းဒါးကို ဘယ္လိုႀကိဳက္ေၾကာင္းေျပာသည့္အခါ တိုင္း၊ စူပါမားကက္ႀကီးတစ္ခုမွာ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘတ္စကက္ေဘာကစားသလားဟု ေမးသည့္အခါတိုင္း၊ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကို သားနားပါလား ဟုေျပာသည့္အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္ခုခု သတိေပးသလိုမ်ဳိး ျဖစ္သြားရတတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ စတိဗ္၀န္းဒါး ကိုႀကိဳက္သည္။ ဘတ္ စကက္ေဘာလည္း သေဘာက်သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း သားနားေအာင္အၿမဲႀကိဳးစားေနသည္။ သို႔ေသာ္ျငား အဲသလိုမ်ဳိး အထင္အျမင္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ေနမသိထုိင္မသာ ျဖစ္သြားရပါသလဲ။ ဒါဆိုရင္ လွည့္ျဖားမႈတစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနမည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ လို လွည့္ျဖားမႈလဲ၊ ဘယ္သူေတြက လွည့္ျဖားတာလဲ။ ဘယ္သူက လွည့္ျဖားခံေနရတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္အသိကို ဆုပ္ဖမ္းလို႔မရ။
      အေစာပိုင္း ေႏြဦးကာလတစ္ရက္တြင္ ေရး ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းအၿပီးမွာေတြ႕ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပူနားဟိုးေက်ာင္း၀င္းအတြင္းရွိ ေက်ာက္ခံုတန္းႀကီးသို႔ ဦးတည္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။ ထုိေက်ာက္ ခံုတန္းႀကီးက ႀကီးမားေသာ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္ႀကီး ေအာက္တြင္ ပတ္၀ိုင္းထားသည္။ ယင္းကို စီနီယာခံုတန္း ႀကီးဟုေခၚသည္။ သို႔ေသာ္ အထက္တန္းေက်ာင္းက နာမည္ေက်ာ္အမ်ားစု စုေ၀းရာေနရာအျဖစ္ လူသိမ်ား သည္။ အားကစားသမားေတြ၊ အားေပးအကအဖြဲ႕သားေတြ၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔၏ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္မ်ားႏွင့္ အေ>ခ အရံေတြ။ အထိန္းေတာ္ႀကီးေတြက ေလွကားထစ္အ၀ိုင္း ေတြအေပၚ အလုအယက္တက္ဆင္းေနၾကသည္။ သူတို႔အထဲမွ ကတ္ဟုေခၚေသာ အတန္းႀကီးသမား ေဘာလံုး ခံစစ္ကစားသမား တစ္ဦးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုျမင္သည္ ႏွင့္ လွမ္းေအာ္သည္။
      “ေဟး-ေရး၊ ဘာျဖစ္ေနၾကသလဲ”
      ေရးက ေလွကားထစ္မ်ားအတုိင္းတက္သြားၿပီး ဆန္႔တန္းေပးေသာ ကတ္၏လက္၀ါးကို ႐ိုက္လိုက္ သည္။ သို႔ေသာ္ ကတ္က ကြၽန္ေတာ့္ဆီထပ္ၿပီး လက္ဟန္ ေျခဟန္ျပေသာအခါတြင္မူ ကြၽန္ေတာ္က ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။
    “သူဘာျဖစ္ေနသလဲကြ” သူတို႔ႏွင့္ေ၀းရာ ေလွ်ာက္သြားစဥ္ ကတ္က ေရးအားေျပာလိုက္ေသာ စကားကို ကြၽန္ေတာ္က ၾကားလိုက္ရသည္။ မိနစ္အနည္း ငယ္အၾကာမွာ ေရးက ကြၽန္ေတာ့္ကို မီလာသည္။ ဘာ ျဖစ္သြားတာလဲကြာဟု ကြၽန္ေတာ့္ကိုေမးသည္။
      “ေဟ့ေကာင္ရ၊ ဒီေကာင္ေတြက ငါတို႔ကို ရယ္စရာလုပ္ေနၾကတယ္ေလကြာ”
      “မင္းဘာေတြေျပာေနတာလဲ”
      “သူ႔ကဘာလဲ။ ငါတို႔က သူ႔ကို လက္၀ါးသြား ႐ိုက္ေပးရမွာလား။ အလကားေကာင္”
      “ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေပါက္ကြဲသြားတဲ့ အထိမခံ ေရႊပန္းကန္က ဘယ္သူလဲ။ ကတ္က အဲသလို မရည္ရြယ္ပါဘူးကြာ”
      “ေအး-မင္းက အဲသလိုထင္လဲထင္ကြာ။ ၿပီး တာပဲ”
      ေရး၏မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္းပင္ ေဒါသေရာင္ သန္းလာသည္။ “ဒီမွာကြ”သူက ဆက္ေျပာသည္။
“ငါက အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းတာေလာက္ပဲ။ မင္း အျခားသူေတြကို အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းေနသလိုပါပဲ။ မင္းက မင္းကိုေဖးမေစခ်င္တဲ့အခါ ကစားပြဲ ေတြအေၾကာင္း မင္းရဲ႕ဆရာေတြနဲ႔ေျပာဆိုတာမ်ဳိးပဲေလ။ အင္း- မစီဆႏိုတီဗစ္ခ်္ေရ- ဒီ၀တၳဳက သိပ္ဖတ္လုိ႔ေကာင္း တာပဲခင္ဗ်။ ဖတ္လုိ႔မၿပီးေသးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္ရက္ေလာက္ ဖတ္ခြင့္ထပ္ေပးရင္ ခင္ဗ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ ဖားေနပါ့မယ္ ခင္ဗ်ာလို႔ေျပာတာမ်ဳိးေပါ့ကြာ။ ဒါက သူတို႔ရဲ႕ ေလာကႀကီးပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ သူတုိ႔ပိုင္ဆိုင္တယ္။ ငါတို႔က ၀င္လာတယ္။ သူတို႔ျပဳသမွ်ႏုရမွာေပါ့ကြာ”
    ေနာက္ရက္မ်ားမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ဦး စကားမ်ားခဲ့ၾကသည့္ ေဒါသအပူေတြက ေျပၿငိမ္းသြားသည္။ ေရးက ဒီတစ္ပတ္ပိတ္ရက္တြင္ သူ႔အိမ္မွာလုပ္မည့္ ပါတီပြဲတစ္ပြဲသို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ေသာ ဂ်က္ဖ္ႏွင့္စေကာ့တ္တို႔ကိုဖိတ္ရန္ အႀကံေပးသည္။ ကြၽန္ေတာ္က တစ္ခဏတာမွ် ေတြေ၀သြားခဲ့ သည္။ လူမည္းပါတီပြဲမ်ားသို႔ လူျဖဴသူငယ္ခ်င္းေတြကို တစ္ခါမွ်မဖိတ္ဖူးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရးက ထပ္ေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာလည္း ျငင္းပယ္ရန္အ ေၾကာင္း ရွာမရပါ။
     ကြၽန္ေတာ္က ကားကို လုိလိုလားလားေမာင္း ေပးမည္ဆိုသျဖင့္ ဂ်က္ဖ္ေရာ၊ စေကာ့တ္ေရာ ပါတီပြဲကိုလာဖုိ႔ သေဘာတူၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ စေနညေရာက္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကစားပြဲတစ္ပြဲအၿပီးမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔သံုးဦး ဂရမ့္စ္၏ ဖို႔ဒ္ဂရင္နာဒါး ကားအိုကေလးအတြင္း ၀င္လိုက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၿမိဳ႕ကေလးမွ အနည္းဆံုး မိုင္သံုးဆယ္ခန္႔ေ၀းေသာ စကိုးဖီးလ္ဘား ရက္ဒ္သို႔ ေမာင္းလာခဲ့ၾကသည္။
    ထုိေနရာသို႔ေရာက္ေသာအခါ ပါတီပြဲကစေနရာ အစားအေသာက္ရွိရာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တန္းသြားရသည္။ ဂ်က္ဖ္ႏွင့္စေကာ့တ္တို႔ ေရာက္လာၾကျခင္း အတြက္ ဘာမွ်ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ၾကပံုမရ။ ေရးက အခန္းထဲက လူေတြႏွင့္ သူတုိ႔ကိုမိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူတို႔က စကားစျမည္ေျပာၾကသည္။ မိန္းကေလးအခ်ဳိ႕ကို ေခၚကာက ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ျမင္ကြင္းေတြက ကြၽန္ေတာ့္လူျဖဴ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အံ့အားသင့္စရာ ျဖစ္သြားသည္ ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တန္းသိလိုက္သည္။ သူတို႔ အေတာ္ႀကီးကို ၿပံဳးရႊင္ေနၾကသည္။ အခန္းေထာင့္မွာ သူတုိ႔ ပူးကပ္ထုိင္ေနၾကသည္။ ေတးသီခ်င္း၏ စည္းခ်က္မ်ား အတိုင္း သူတို႔က အလုိအေလ်ာက္ပင္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာတိုင္းမွာ သူတို႔က ခြင့္ပန္ၾကသည္။ ေနာက္ တစ္နာရီခန္႔ အၾကာမွာေတာ့ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ့္ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးႏိုင္မလား ေမးၾကေလသည္။
      “ဘာျဖစ္တာလဲ” ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပန္ေတာ့မည္ဟု ေရးကို အသိေပးေသာအခါ သူက ဆူညံေနေသာ သီခ်င္းသံမ်ားၾကားမွေအာ္ေမးသည္။ “အခုမွ အရွိန္ရစရွိပါေသးတယ္ကြာ”
      “သူတို႔ၾကည့္ရတာ သိပ္ၿပီးေတာ့ အဆင္ေျပပံုမရဘူးထင္တယ္”
     ကြၽန္ေတာ္တို႔ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုၾကသည္။ အဲသည္ေနရာမွာပင္ ခပ္ၾကာၾကာရပ္ေနမိၾကသည္။ ဆူညံသံမ်ားႏွင့္ ရယ္ေမာသံေတြက လွ်ံထြက္လာသည္။ ေရး၏မ်က္လံုးမွာ မေက်နပ္မႈအရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ ရွာမေတြ႕ပါ။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနသည့္ သဲလြန္စ တစ္စမွ်ပင္မရွိ။ ေ>မတစ္ေကာင္လို မမွိတ္မသုန္စိုက္ၾကည့္ ေနပံုမ်ဳိး။ သူက သူ႔လက္ကိုဆန္႔ထုတ္လိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က သူ႔လက္ကိုျပန္ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ႏွစ္ဦးစလံုး၏ မ်က္လံုးေတြကေတာ့ မခြာၾကေသးဘဲ ရွိေနသည္။
      “အင္းေလ။ ေနာက္မွေတြ႕ၾကတာေပါ့” သူက သူ႔လက္ကို ျပန္႐ုပ္လိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူလူအုပ္ ၾကားထဲ ျပန္တိုး၀င္သြားကာ ေစာေစာက သူႏွင့္စကားေျပာေနခဲ့သည့္ ေကာင္မေလးအား လိုက္ေမးေနသည္ကို ကြၽန္ေတာ္က ၾကည့္ေနမိလိုက္သည္။
    အျပင္မွာ ေလကေအးျမေနေပၿပီ။ လမ္းကလည္း လူသူကင္းရွင္းေနသည္။ တုန္ခါေနေသာ ေရး၏ စတီရီယိုဂီတသံမ်ားမွတစ္ပါး အားလံုးတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဘန္ဂလိုအိမ္ကေလးမ်ား၏ ျပတင္းမွထြက္လာ ေနေသာ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ႏွင့္ အျပာေရာင္အလင္း မ်ားက လမ္းက်ဥ္းကေလးအေပၚ ေျပးလႊားေနသည္။ သစ္ပင္ေတြ၏အရိပ္ေတြက ေဘ့စ္ေဘာကြင္းႀကီးအေပၚ ျဖာက်ေနသည္။
       ကားထဲမွာ ဂ်က္ဖ္က ကြၽန္ေတာ့္ပခံုးေပၚ သူ႔လက္တင္လိုက္သည္။ ေနာင္တရသလို၊ စိတ္သက္ သာရာရသလို တစ္ခ်က္ၾကည့္သည္။
      “မင္း သိလား။ ဒီအျဖစ္အပ်က္က ငါ့ကို တစ္ခုခု တကယ့္ကိုသင္ေပးလိုက္တာပဲ။ ငါဆိုလိုတာက ဒီလိုပါ။ ေက်ာင္းကပါတီပြဲေတြမွာ မင္းနဲ႔ေရးတို႔ ဘယ္ေလာက္ အေနက်ပ္ၾကမလဲကြာ။ မင္းတို႔ႏွစ္ဦးပဲ လူမည္းေတြမဟုတ္လား”
     “အင္း-ဟုတ္တယ္” သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲက အဲသည္ေနရာမွာတင္ ႐ိုက္ပစ္ခ်င္စိတ္ေပၚလာ သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ၿမိဳ႕ကိုဦးတည္ကာ ကားကို လမ္းအတိုင္း ေမာင္းဆင္းလာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ဆိတ္ဆိတ္ေနရင္း စိတ္ေတြကို ျပန္အလုပ္ေပးေနလိုက္သည္။ ကတ္ႏွင့္ေတြ႕ခဲ့ေသာေန႔က ေရးေျပာခဲ့ေသာ စကားေတြ၊ အဲသည္မတုိင္ခင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျပန္အလွန္ေျပာစကား ေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ထုိေန႔ညက အျဖစ္အပ်က္ေတြ။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
 

Source: Flower News Category: Most Popular Articles Action:  Printable Version  |  Mail This  |    Add favorite

 

Local news
World & Asia
Entertainment
Life Style

About Yangon Media · Contact Us • Privacy · Advertisement with us · Help · Site Map
Copyright © Yangon Media 2007

yangonmedia.com

 Total Hit